Impossible Prince's Friends

Lieve generatie van mij .2

Laten we er geen doekjes meer om winden Mijn haar is het haar van een Afrikaanse Ik sta uren voor de spiegel Er zijn mensen van wie je opeens niets meer hoort Soms ben je hen zelf Meestal rommel je wat aan Meestal denk je Ik rammel Is het honger Is het het feit dat niets je bij elkaar houdt Herhaal je jezelf steeds Denk je keer op keer Het had zoveel meer kunnen worden Wordt het meer maar niet het goede Denk je dat je een nieuw leven begint Maar besef je te laat Een ander leven komt ten einde Zit op sommige dagen alles mee En de volgende dag alles in de knoop Dans je soms zo hard dat de grond opensplijt En je hart daarmee synchroon Is het alsof je naar de hoeken van een cirkel zoekt Wil je alles in metaforen stoppen Denk je aan de jaren '60 Maar vooral aan morgen Terwijl je steeds zegt Denk maar niet aan morgen Vind je dat de samenleving een alleenleving is Zijn alle nachten te lang Maar toch te snel afgelopen Weet je wie je bent Maar nog niet bij wie je dat kunt zijn Ben je voor helemaal niemand bang Maar wel bang voor het woord niemand Zijn wij dit echt Zijn wij dit nu? Altijd jong, altijd jong.